Na 8 winstmatchen op rij neemt Palm (T1) een weekje welverdiende rust en laat de troepen over aan Timmy (T2). Niet zo’n slimme beslissing volgens de bookmakers 🙂 Hier volgt het verslag van een reporter ter plaatse:

VRCP SPORT – Champions League Veteranen Special
FRONT PAGE HEADLINE
VRCP Verliest de Match, Wint de Ronde: Wereld vrije Trap, Afgekeurde 1–1 en een Te Brave Penalty-Plotwending
Subkop:

Jochen krult ‘m fenomenaal binnen, Joppe sneed door alles heen behalve de netten, scheids Bart fluit kordaat buitenspel, en coach ad interim Timmy leidt de troepen terwijl Palm “op feestje” is.

Eindstand 1–2, maar VRCP door op uitdoelpunten.
Locatie: VRCP Arena
Scheidsrechter: Bart (onberispelijk in zwart)
Coach ad interim: Timmy (dubbelrol: centrumverdediger + veldmaarschalk)
Coach officieel: Palm (afwezig wegens “feestje” – volgens de spelers “waarschijnlijk conga-les”)
Publiek: Stem kwijt, pint niet

---

Opstellingen & Rollen
VRCP (4-4-2):
Doelman: Seppe
Achterin: Jochem (RB), Joris (RCB), Timmy (LCB & T1 ad interim), Joachim (LB – ‘Team Blessurebingo’)
Middenveld: Patje (RM), Michiel (CM), Jurgen (CM), Dave (LM – ‘tegen de moederclub’)
Voorin: Jochen (spits, papa) & Joppe (spits, zoon)
Wijshagen: Een stug blok met snelle flank en een spits die vaker ging liggen dan een strandstoel in Benidorm.
Bank VRCP: Geen

elf dappere krijgers en een scheids met fluit.

---

Het Grote Verhaal – De Nacht van Noblesse en Nerven
Preludium: Timmy trekt het plan, Bart pakt de fluit
VRCP zocht puzzelstukjes tot de klok kwaad werd. Op het nippertje meldde Dave Snijders zich: “Tegen mijn moederclub? Kom, we houden het familievriendelijk.”
Palm had “al lang een feestje gepland”. Timmy kreeg daardoor de pet van coach ad interim: “Geen stress—ik coach wel vanaf de backlijn. Multitasken is ook een vaardigheid.”
Bart trok het zwart aan: scheidsrechter. “Ik fluit eerlijk en hard. Wie gelijk wil, gaat dammen.”

---

Eerste Helft: Overrompelen zonder genadeslag
De start: furieus. Joppe kwispelde als een windhond en sneed door de verdediging alsof het karton was. Alleen… de afwerking lag nog thuis. Drie keer van dichtbij op de keeper.
Joppe: “Ik deel graag. Die keeper verdient ook een goeie foto.”
Na tien minuten: fout op Joppe — vrije trap. Jochen gaat achter de bal staan, trekt een lijntje met de tweede paal in gedachten en… krult hem werelds binnen. 1–0.
Jochen: “Als de zoon ze niet binnenlegt, doet vader het wel. Familiebedrijf.”
VRCP blijft drukken. Joppe trapt tegen de paal, Jochen tikt de rebound binnen—maar vlag omhoog. Buitenspel. Scheids Bart staat scherp, het doelpunt wordt terecht afgekeurd.
Bart (scheids): “Lijn is lijn. Geen discussie, zelfs niet met puppy-ogen.”
Rust: 1–0. Gevoel: dit had 6–0 kunnen (moeten) zijn.
Timmy (coach ad interim): “Plan blijft top. Afwerking: twee tandjes bij. En Seppe: geen hartverzakkingstrucs meer.”

---

Tweede Helft: De golfslag en het morele mijnenveld
Seppe besluit de avond spannend te houden en speelt één keer in de voeten van een tegenstander. Verrassing aan de overkant: gemist. “Test geslaagd,” mompelt Seppe.
Timmy houdt de lijnen compact; Joris leest elke hoge bal als een liefdesbrief. Joachim vecht intussen met krampen, lies, heup, enkel én een loopneus: Blessurebingo vol huis.
Wijshagen pompt een scherpe voorzet in de zestien—kopbal binnen… maar assistent vlagt en scheids Bart keurt de 1–1 af wegens buitenspel. Correct.
Wijshagen-coach (foeterend): “Dat is millimeterwerk!”
Bart: “Dan is het een millimeter buitenspel. We meten niet met een liniaal van de frituur.”
Even later: diepe bal, Spits loopt tegen de brede schouders van Joachim en struikelt over zijn veter. Penalty Wijshagen. Seppe kansloos. 1–1.
Het spel helt nu op en neer. Joppe breekt nog eens door, maar de scherpte zit “duidelijk nog bij zijn vriendin”.
Wissel van scheidsrechter, Jochen licht geblesseerd, neemt rol van Bart over en Bart gaat in de spits spelen.
En dan dé fase die in quizzen zal opduiken: Joppe wordt getackeld door de laatste man. Penalty VRCP. Chaos. Protest.
Scheids Jochen wijst kordaat naar de stip—maar dan tonen de VRCP’ers een misschien té nobel fair play-gebaartje:
Timmy: “Als er twijfel is, nemen we de bal uit fair play via inworp.”
Jochen laat het toe (regels: als aanvallende partij afstand neemt, dan herneming). De bal gaat in—en meteen weg. Keiharde counter. 1–2 Wijshagen.
De tribune valt stil. Enkel Joachim vraagt ijs voor z’n oorlel.
Eindsignaal: VRCP 1–2 Wijshagen, maar de oude uitdoelpuntenregel zet VRCP tóch door.
Timmy: “Verliezen en toch door: dat is voor gevorderden.”
Michiel: “Schrijf op: volgende training is afwerking. En straf: geen inworpen op de penaltystip.”

---

Nabespreking & Quotes
• Man van de Match – Jochen: “Vrije trappen zijn ook gewoon strafschoppen met meer stijl.”
• Seppe: “Ik wilde kijken of m’n hartslag nog werkt. Conclusie: ja.”
• Dave: “Tegen de moederclub spelen is als kerst bij de schoonfamilie: je wil winnen, maar je blijft beleefd.”
• Joris: “Kopduels? Mijn terrein.”
• Palm (via voice note vanaf het ‘feestje’): “Ik was erbij in gedachten.”
• Publiek: “Een pintje troost alles.”

---

Spelersbeoordelingen (op 10)
• Seppe – 7,0: Spanningsboog én reddingen. Kansloos op pingel.
• Jochem – 7,0: Degelijke rechterflank, slimme overlap met Patje.
• Joris – 7,5: Luchtmacht en positionele rust.
• Timmy – 7,5 (coach & LCB): Tactisch plan zat goed, leiderschap achterin.
• Joachim – 6,0: Strijd tot in de apotheek. Blessurebingo kost wat scherpte.
• Patje – 7,0: Loopvermogen en vuile meters.
• Michiel – 7,0: Verdeelt en heerst (zonder trompet).
• Jurgen – 7,0: Ballen veroverd, lijnbewaker in de as.
• Dave – 7,0: Metronoom links, loyaal én lastig voor z’n ex-club.
• Jochen – 8,5: Vrije trap van gala, vaderlijke cool.
• Joppe – 6,5: Vernietigt verdedigingen, maar vergeet de kers op de taart.
Scheidsrechter Bart – 8,0: Strak buitenspel, duidelijke lijn. Laat fair play toe (met het gekende risico).

---

Matchstatistieken (fictief maar geloofwaardig)
Statistiek VRCP Wijshagen
Balbezit 68% 32%
Schoten totaal 23 10
Schoten op doel 13 4
Grote kansen 8 2
Raakwerk (paal/lat) 3 0
Overtredingen 11 13
Gele kaarten 0 0
Buitenspel 2 3 (incl. afgekeurde 1–1)
xG 7.0 1.5

---

Wedstrijdchronologie
• 03’ – Joppe door, maar stuit op de keeper.
• 07’ – Joppe door, maar stuit op de keeper.
• 12’ – Joppe door, maar stuit op de keeper.
• 15’ – GOAL VRCP 1–0: Jochen krult een vrije trap schitterend binnen.
• 25’ – Paal Joppe; Jochen tikt binnen, afgekeurd: buitenspel.
• 40’ – Joppe door, maar stuit op de keeper.
• 48’ – Wijshagen 1–1… afgekeurd: buitenspel na voorzet (vlag & fluit staan juist).
• 52’ – Penalty Wijshagen 1–1: Lichte duw/contact, pingel binnen.
• 55’ – Joachim vraagt ijs voor alles onder het middel. Blijft doorbijten.
• 65’ – Joppe breekt door, maar afwerking ontbreekt.
• 69’ – Penalty VRCP na tackle op Joppe (laatste man).
• 70’ – Fair play-moment: VRCP kiest voor inworp i.p.v. strafschop.
• 70’+1 – GOAL Wijshagen 1–2: Dodelijke counter na die inworp.
• 70’+4 – Einde. VRCP door op uitdoelpunten.

---

VAR & Scheidsrechtersrapport
• Afgekeurde 1–1 (48’): Aanvaller start net voor de laatste lijn; assistent vlagt, Bart houdt voet bij stuk. Correcte beslissing.
• Penalty Wijshagen (52’): Licht maar aanwezig contact; binnen de richtlijnen.
• Penalty VRCP (69’): Tackle laatste man: penalty terecht; met strenge interpretatie zelfs rood mogelijk. VRCP besliste tot fair play en nam inworp—zeldzaam en nobel (en duur).

---

Tactiekhoek – Timmy’s Plan op het Bord
• Pressing-triggers: Middenveld dichtschuiven op hun zes, Joppe in de rug van de back.
• Sleutelzone: Dode spelmomenten—vrijetrappen rond de zestien voor Jochen.
• Rust aan de bal: Michiel en Jurgen als metronomen, flankwissels naar Dave.
• Verbeterpunten: Afwerking (Joppe), risicoloze opbouw (Seppe/Timmy lijn), en “fair play” op het juiste moment doseren.

---

Fictief Interview – Timmy (Coach ad interim & LCB)
Journalist: Timmy, match verloren, ronde gewonnen—hoe voelt dat?
Timmy: “Als een bergop sprinten en toch als eerste boven staan. We hebben karakter getoond.”
Journalist: Over de afgekeurde 1–1?
Timmy: “Correcte call. De lijnrechter stond perfect. Bart floot consequent.”
Journalist: De penaltyfase voor jullie, en toch voor inworp kiezen?
Timmy: “We voelden twijfel. Fair play primeerde. Romantisch? Ja. Slim? Vandaag niet. Maar we leven ermee—en we gaan door.”
Journalist: Palm?
Timmy: “Palm was op ‘feestje’. Volgende keer trakteert hij ons op pannenkoeken… en een tactisch bord.”
Journalist: Waar liggen de accenten voor de volgende ronde?
Timmy: “Afwerking scherper, blessuremanagement voor Joachim, en Jochen blijft vrijetraining geven. Wij brengen de rest.”

Opstelling van de Eeuw 🔥

🧤 Doelman

• Seppe “de Xavier” Waterlslaegers
  De man met de reflexen van een kat… maar dan een kat die net wakker is. Toch onze nummer één!

---

🛡 Centrale verdediging – De Caféduikers

• Timmy “’t Is Altijd Happy Hour”
• Joris “Nog Eentje Dan”
  Twee flepkes die liever een pintje verdedigen dan een spits. Maar kijk, ze staan er toch. Met een kater van 3 dagen, maar ze staan er!

---

➡️ Rechterflank – De TOSsers uit het Centrum

• Patje “Geen Remmen”
• Jochem “De Straatkoning van Peer”
  Altijd aanwezig, altijd luid, altijd een risico voor scheids én tegenstander.

---

⬅️ Linksachter

• Joachim “De Spierbundel”
  Zijn quadriceps hebben hun eigen postcode. Tegenstanders proberen niet voorbij hem, ze proberen gewoon te overleven.

---

⬅️ Linkse flank

• Jochen “Senlheid & Kanonskogel”
  Een man die zo snel is dat de lijnrechters om de beurt flauwvallen. En dat schot… verzekeringspremies zijn verdubbeld.

---

⚙️ Centraal Middenveld

• Michiel “The Rock”
  Staat altijd goed. Altijd. Alsof iemand hem met beton aan de middenstip gegoten heeft.
• Jurgen “Stalen Knieën”
  Zijn knieën maken meer lawaai dan de tribune, maar hij blijft gaan.

---

🎯 Aanval – De Dodelijke Duo’s

• Joppe “De Verloren Zoon”
  Is terug! Gaat knallen! Of struikelen. Het kan beide.
• Harry “Geef Me Die Bal”
  De partner in crime. Samen scoren ze, of toch bijna.

Champions League Derby: Wijshagen – VRCP 3–4 “De Nacht van de Vliegende Scheen, de Gemeten Assist en de Dikke Dribble”

Locatie: De Hel van Wijshagen

Datum: Vrijdag, aftrap voor wie durfde

Toeschouwers: Een mengeling van dorpsiconen, ingewijden en een scheids met gevoel voor poëzie

Sfeer: Cupmatch-energie, adrenaline, gezonde chaos, en hier en daar een tikje bravoure ________________________________________

Vooraf: De Legendes en de Logistiek

Champions League-waardig, maar dan met dorpscharme: VRCP klaart na speurwerk de klus om 12 strijders te mobiliseren. Wijshagen haalt er 10, en nog voor de warming-up wordt geschiedenis geschreven: Joachim biedt zich als huurling aan bij de tegenpartij, met de belofte om onze defensie “tactisch in verlegenheid” te brengen. Het publiek gniffelt. De coach fronst. De scheids noteert het als “kunst”.

________________________________________

Opstellingen (met de nodige mythologie)

• Doel: Dries Vandijck, ex-prof in de lagere reeksen, door de coach herdoopt tot “Dikke Vandijck” (niet te verwarren met die andere cultheld Dikke Bollen).

• Centraal achterin: Timmy (snelheidsduivel met een ingebouwde turbo) + Bart, de man die na vier jaar zijn schoenen weer vond (en aantrok alsof het nooit anders is geweest).

• Links: Jens, betrouwbaar als ochtendkoffie.

• Rechts: Nieuwkomer Bus Benji — volgens Dikke Vandijck “de snelste die we in jaren hebben gezien”, vermoedelijk sneller dan geruchten.

• Centrum: Doriano, met het stuur van het spel in de handen. Rond hem Palm, onze zwervende satelliet.

• Flanken: Rechts Patje, terug van een “zware vingerbreukje” (officieel een kleine ramp, officieus een stoere anekdote). Links Juul (Julius Jules Kortzorg), techniek met een vleugje rock-’n-roll.

• Voorin: Jochen naast derde nieuwkomer Xavier, die geacht werd zijn dagschotels voor na de match te bewaren.

________________________________________

Aftrap: Even voelen, dan vlammen

De openingsminuten zijn voorzichtig—nieuw bloed, nieuwe dynamiek. Na 3 minuten beslist Juul om onze defensie en Joachim meteen te testen.

Juul speelt breed voor onze eigen verdedigingslijn, precies in de voeten van Joachim. Die stormt richting doel, maar worstelt met controle en GPS. Bart komt terug als een boemerang en kaatst de bal op Dikke Vandijck, die het rustig oplost. Alarmklok uit, voetbalmodus aan.

De eerste tien minuten: overwicht aan balbezit, weinig écht gevaar. Een paar afstandsschoten, maar de keeper van Wijshagen heeft het koud, niet bang.

________________________________________

Minuut 12–15: Het eerste snerpende prikje Xavier wringt zich door in de backlijn, uithaal vanaf de penaltystip—maar te centraal. Keeper verwerkt.

Wat achterin? Joachim als tegenhuurling blijft voorlopig stil. We voetballen rustig uit vanaf achteruit, en dan is het Timmy → Juul en Juul ziet Patje lopen.

Pass op maat, misschien een metertje buitenspel (volgens de VAR in ons hoofd), maar de scheids wijst naar de centrumcirkel. Patje omspeelt de keeper en legt de 0–1 binnen.

Vingers in de lucht, zuchten van opluchting—en misschien net iets té veel ontspanning.

________________________________________

1–1: De prik van het toeval

Op het middenveld verliezen we een te makkelijke bal. Bus Benji staat hoog en is eventjes niet thuis; Bart schuift in naar rechts. Het leer stuitert met geluk tussen Timmy en Dries, en de vrijgelaten loper zet hem binnen: 1–1.

Palm en Jens kijken elkaar aan met het universele gezicht voor “We hadden beter gevolgd.” De derby ontploft, tempo op en neer.

________________________________________

1–2: De “Gemeten Assist”

Minuut 20. Timmy onderschept, druk is hoog, uitvoetballen lastig.

Hij ramt de bal hoog en ver—de verdediging van Wijshagen verkeek zich en kopte hem in de loop van Xavier.

Xavier is bliksemsnel, alleen op de keeper, koel in het hoekje: 1–2.

Timmy naar de pers: “Gemeten assist.” Het vakjury-panel is verdeeld. De headlines niet.

________________________________________

Missers, magie en mysterie

Juul drapeert vanop links technische zalf achter de defensie, keer op keer. Maar onze keuzes zijn net-niet.

Timmy schenkt Joachim — inmiddels verdampt uit de match — nog een cadeautje in de voet. De bal stuitert van hem weg en rolt in pure existentiële twijfel over de zijlijn.

Dan rechtsvoor: Bus Benji voorzet naar de vrijstaande Juul.

Juul op de kleine backlijn, wil hem in één tijd binnen volleren, raakt hem perfect… maar met de scheen.

De bal dwarrelt langs. Het publiek krijst, de sportgod glimlacht. De scheen is een instrument, maar niet vandaag.

Wijshagen ruikt tegenaanval. Timmy wordt op snelheid gepakt, Dikke Vandijck komt iets te snel uit—misser van Wijshagen, opluchting bij VRCP.

Uitstel van executie? Even later wordt Joachim diep gestuurd, Dikke Vandijck is net niet snel genoeg, Joachim verliest zijn richting, houdt de bal net binnen en legt voor—gelijkmaker: 2–2. De derby zindert.

________________________________________

2–3: Patje zet recht

We willen met voorsprong gaan rusten, maar het vizier staat scheef. Tot Juul opnieuw een bal in de diepte strooit naar Patje.

Patje snijdt naar binnen, krult hem met de volle overtuiging binnen: 2–3.

Handen naar de hemel, knuffels zonder woorden. We willen dit vasthouden tot de rust.

Xavier loopt zich kapot en probeert tegelijk ook niet afgeleid te raken door randanimatie op de tribune. Hij draait sneller dan zijn knie aankan en wordt uit voorzorg uit de strijd genomen.

Rustsignaal. In de kleedkamer besluiten we Joachim terug bij ons te zetten. Jochen heeft wat last; we gaan 10 tegen 10 verder. Cupmatch? Nu echt.

Tweede helft: De Marie-Louise gaat los

Wijshagen ruikt ruimte. Timmy wordt getest op snelheid. Het lukt. Afwerking? Gelukkig niet.

Het spel gaat op en neer als de Marie-Louise van Bart Kaël.

Wij dreigen van afstand. Dan Palm: vrij voor doel, match op slot… maar hij mist. De coach noteert: “Therapie na de match.”

Dikke Vandijck besluit dat hij persoonlijk geschiedenis schrijft: interceptie → dribbel → 1-2 → nog twee man voorbij → bal kwijt. Het publiek applaudisseert alsof hij een TED-talk gaf.

Patje wil een assist. Actie op rechts, voorzet naar Juul, die alle tijd heeft… en toch kiest voor een tragikomische hobbeltrap naast doel. De scheids schrijft: “Poëzie in misser.”

________________________________________

De vloek van de gemiste kansen

En dan gebeurt het: een onschuldige voorzet van Wijshagen, Bart wil wegkoppen, trapt in een putje, Patje legt pardoes terug, en een opkomende Wijshagen-speler knalt binnen: 3–3.

Patje heeft zijn assist. Wij onze voorsprong kwijt.

________________________________________

De climax: Bart & Dikke Vandijck schrijven geschiedenis Wijshagen denkt: erop en erover. Wij denken: counteren.

Juul stuurt Bart diep, Joachim loopt ruimte dicht, Bart lobt de keeper als een chef, maar jammer genoeg ook de goal.

De tijd tikt. De druk stijgt. Dan Bus Benji: dribbelt, dringt door, wordt geveld. Penalty!

Palm weigert (zijn vorige bal is nog steeds zoek in Wijshagen). Juul durft niet (scheentrauma).

Dikke Vandijck eist de bal. Rustige aanloop, huppeltje, plaatsbal: GOAL!

De scheids fluit af. Wijshagen – VRCP: 3–4. De heenmatch is van ons.

________________________________________

Reacties achteraf

• Dikke Vandijck: “Ik ben keeper, spits, kunstenaar. Volgende week misschien ook scheids.”

• Timmy: “Gemeten assist. Punt.”

• Patje: “Assist is assist. Statistieken liegen niet.”

• Juul: “Scheen is een filosofie, geen fout.”

• Palm: “Die ene kans… ik wil er niet over praten.”

• Bart: “Vier jaar weg, terug met winst. Dat is rock-’n-roll.”

• Coach Palm: “We speelden Champions League op dorpsgrond. Het was logistiek én emotioneel uitdagend.”

________________________________________

Man van de Match

Dikke Vandijck – voor zijn penalty, dribbels en charisma.

Eervolle vermelding: Patje (2 goals + assist).

________________________________________

Statistieken (humor-editie)

• xScheen: 1,0 (Juul)

• Gemeten Assists™️: 1 (Timmy, volgens zichzelf)

• Dribbels door keeper: 3 (Dikke Vandijck)

• Marie-Louise-momenten: 7 • VAR in ons hoofd: 3 keer “misschien buitenspel”

uw verslaggever

Timmy

Wedstrijdverslag: Racing Peer Veteranen – Lillo Veteranen

In een sfeervol Dommelstadion, dat opvallend volgelopen was door supporters die vooral voor de voorafgaande U16-meisjeswedstrijd tegen Hoeselt waren opgedaagd, kwamen de veteranen van Racing Peer in actie tegen hun collega’s van Lillo. Coach Olga van de meisjesploeg liet zich ook tijdens de veteranenmatch niet onbetuigd: haar aanmoedigende kreten galmden nog lang na door het stadion.

De wedstrijd stond onder leiding van de lokale topref Collina Ronny, die zoals steeds met strakke blik en onverstoorbare autoriteit voor orde zorgde.

Opstelling Racing Peer

• Doel: Niels
• Centrale verdediging: Palm & Toon
• Backs: Jochem (rechts) & Jens (links)
• Middenveld: Doriano & Sam
• Flanken: Laurens (links) & Patje (rechts)
• Voorhoede: Jochen & Dikke Bollen

---

Eerste helft

Racing Peer begon scherp en dominant. Dat leidde al snel tot een prachtig uitgespeelde aanval over links waarbij Laurens de actie opzette en Patje aan de tweede paal koelbloedig de 1-0 binnenschoot.

Daarna had Peer de wedstrijd volledig kunnen beslissen, maar de afwerking liet het afweten. Palm verscheen alleen voor doel maar mikte nipt naast. Laurens volgde met een gelijkaardige kans, maar ook hij vond het net niet. En Bollen… tja, die kwam centimeters te kort om de bal in glijvlucht binnen te werken – zijn legendarisch te korte pootjes bleven hét gespreksonderwerp van het vak achter de dug-out.

Zoals dat in het voetbal gaat, viel het doelpunt dan aan de andere kant: Lillo’s nummer 20 haalde vanop afstand geweldig uit en verschalkte Niels met een heerlijke knal in de winkelhaak. 1-1 en alles te herdoen.

Gelukkig trok Racing Peer de lijn snel weer recht. Jochem, normaal stevig op de rechterflank, schoof mee naar voren en werkte strak binnen voor de 2-1. Met deze nipte voorsprong gingen we rusten, al had het op basis van de kansen gerust 5-1 kunnen en mogen zijn.

---

Tweede helft

De tweede helft werd het toneel van Dikke Bollen. Onze targetman pure sang bewees op grootse wijze waarom hij in de spits staat. Hij dwong een strafschop af en weigerde de bal nog maar één seconde uit handen te geven. De blik, het vertrouwen, het gewicht van het moment—Bollen was klaar.

Hij trapte de penalty zó hard dat de keeper hem nog wel beroerde, maar volgens sommigen smolt zijn handschoen ter plekke. De supporters achter de dug-out kookten over van enthousiasme; er ontbrak nog net vuurwerk om het feest compleet te maken. 3-1 en Bollen op zijn hoogtepunt.

Het vuur was daarmee helemaal aangewakkerd. Jochen werd later in de helft diep gestuurd en stormde alleen op doel af, maar miste nog de finesse om zelf af te ronden. Gelukkig was Bollen—onverslaanbaar en onstuitbaar—perfect gevolgd. Met een knal die de netten bijna deed scheuren maakte hij zijn tweede van de namiddag. De ontlading bij de spelers was enorm: zo’n spits in je elftal, dat is pure weelde. Bollen fier als een pauw trok zijn shirt uit en moest zijn strakke torso nog even tonen en de scheidsrechter kon niet anders dan geel trekken voor onze held!

---

Eindstand: Racing Peer Veteranen – Lillo Veteranen 4-1

Een overtuigende overwinning, die zelfs nog hoger had kunnen uitvallen. Met veel enthousiasme, enkele komische momenten en de ontbolstering van een dikverdiende volksheld was het een namiddag om niet snel te vergeten in het Dommelstadion.

🎤 Interview met Matchwinnaar Dikke Bollen

Reporter: Dikke Bollen, eerst en vooral proficiat! Twee goals, een versierde penalty, bijna gesmolten keeperhandschoenen… Hoe voelt dat?

Dikke Bollen:
Ja, heerlijk hè. Ik zei het in de kleedkamer al: “Vandaag is mijn dag of ik eet de dug-out op.” Blij dat het de goals geworden zijn.

---

Reporter: Die penalty… je greep de bal alsof hij een warm broodje was dat iemand anders niet mocht hebben. Geen seconde getwijfeld?

Dikke Bollen:
Nee nee, niemand pakt een penalty van mij af. Palm keek mij even aan maar ik dacht: “Palm, gij zijt de trainer, maar dit is mijn moment.” Ach, hij vertrouwt mij hé—hij zegt altijd dat hij op mij kan rekenen. Al is het maar omdat ik nergens anders naartoe loop.

---

Reporter: Je voelde duidelijk het vertrouwen van trainer Palm. Hoe belangrijk was dat vandaag?

Dikke Bollen:
Gigantisch belang­rijk. Palm zei op de opwarming al:
“Als je vandaag niet scoort, begin ik te twijfelen of die pootjes nog werken.”
Dat motiveert mij. Hard maar rechtvaardig. Hij kent mij: je moet me gewoon een beetje prikkelen… of voeren.

---

Reporter: Het viel ook op dat je ploeggenoten élke bal naar jou speelden. Was dat afgesproken?

Dikke Bollen:
Absoluut! In de bespreking zei ik:
“Mannen, geef gewoon alle ballen aan mij, ik doe daar iets mee.”
Soms doe ik daar iets goeds mee, soms trap ik de cornervlag omver, maar het is altijd spektakel.
En kijk, vandaag werkte het perfect. Jochen bijvoorbeeld, die ging alleen op de keeper af, maar zelfs hij dacht: “Laat Bollen maar afwerken, dat is beter voor de statistieken.” Goeie gasten allemaal.

---

Reporter: Je laatste goal… dat schot was harder dan sommige wagens in Peer starten. Wat ging er door je heen toen je uithaalde?

Dikke Bollen:
Eerlijk? Ik hoorde de supporters roepen en dacht:
“Vraag is niet of ik scoor, maar of het net dit overleeft.”
Gelukkig hing dat er stevig in. ’t Was ofwel een goal ofwel nieuwe netten bestellen—beide waren mogelijk.

---

Reporter: Tot slot: de supporters gingen compleet uit hun dak. Hoe was dat om te zien?

Dikke Bollen:
Ja, zalig! Ik hoorde iemand roepen: “Hij is terug! De Tank van ’t Dommelstadion!”
Ik denk dat ik dat op mijn truitje laat drukken. Die mannen achter de dug-out… dat zijn mijn mensen hé. Als ik ooit een fanclub heb, begint die daar.

---

Reporter: Dikke Bollen, dank je voor het interview en nogmaals proficiat!

Dikke Bollen:
Geen probleem jongen. En zet erbij dat ik volgende week nóg scherper sta. Misschien pak ik dan zelfs een hattrick… als ze mij de bal genoeg geven natuurlijk.

🎤 Interview met Laurens: “Ik scoorde niet, maar ik heb Bollen wel doen glanzen.”

Reporter: Laurens, je had vandaag een paar mooie kansen, maar de bal wou er niet in. Hoe kijk je terug op je wedstrijd?

Laurens:
Tsja… “Het is wat het is,” zoals Toon altijd zegt nadat hij een inspeelpas in de tribune ramt.
Ik stond twee keer alleen voor doel, maar ik had precies een soort magnetische kracht die de bal van het doel wegduwde. Misschien moet ik volgende week mijn schoenen in de koelkast leggen of zo.

---

Reporter: Toch viel het op dat je vaak bewust opties zocht richting Dikke Bollen. Was je vandaag vooral in functie van hem aan het spelen?

Laurens:
Ja tuurlijk! Luister, als je ziet dat Bollen in vorm is… dan is het simpel: alles naar voren en alles naar hem.
Op een bepaald moment stond ik vrij voor goal en dacht ik:
“Nee jongen, dit is een job voor de tank.”
Dat is teamspirit hé. En eerlijk… als hij scoort, is dat toch bijna alsof ik scoor?
(…nou ja, het voelt niet zo, maar ik blijf dat tegen mezelf zeggen.)

---

Reporter: Je miste een enorme kans. Wat gebeurde er precies in dat moment?

Laurens:
Ik probeerde te scoren, maar ik hoorde op de achtergrond Palm roepen:
“Speel Bollen aan!”
En toen raakte ik zo in de war dat ik uiteindelijk maar besloot om gewoon nergens op te mikken.
’t Was een soort van half schot, half pass, half wanhoop. Een nieuwe categorie eigenlijk.

---

Reporter: Je lijkt teleurgesteld, maar ook trots op de prestatie van de ploeg. Klopt dat?

Laurens:
Absoluut. Kijk, ik scoor liever zelf, maar winnen met 4-1 is nog beter.
En als Bollen weer zo staat te blinken in de zestien… ja dan gun je hem dat.
Hij had vandaag meer trek in goals dan ik in pinten, en dát wil iets zeggen.

---

Reporter: Je samenspel met de flank en de spitsen zag er wel goed uit vandaag.

Laurens:
Zeker! Alles vloeide goed. Patje op rechts had zijn turbo aan, Jochem kwam mee op, Sam en Doriano stuurden lekker in…
Maar alles eindigde toch altijd bij dezelfde conclusie:
“Zoek Bollen.”
Dat wordt trouwens onze nieuwe teamtactic:

4-4-2 met opportunistische Bollen-dependentie.

---

Reporter: Laurens, bedankt voor je eerlijkheid en veel succes volgende week. Nog speciale plannen voor de volgende wedstrijd?

Laurens:
Ja, ik ga deze week eens goed oefenen op afwerken… misschien zelfs met een blinddoek. Slechter dan vandaag kan niet.
En ik hoop dat Bollen me volgende keer een goal gunt.
Hij mag gerust eerst vijf keer scoren, maar daarna is het mijn beurt, vind ik.

VRCP klopt Zonhoven United na thriller: 2-4 en melkproducten als trofee

Zonhoven – Wat een avond!

VRCP leek op weg naar een eenvoudige zege, maar Zonhoven United beet stevig van zich af. Uiteindelijk trokken de veteranen met 2-4 aan het langste eind, na een wedstrijd vol slordigheden, wereldreddingen en een hakbal die geschiedenis schreef.

________________________________________

Voor de match: van Kermt naar Zonhoven

Vrijdag stond normaal Kermt op het programma, maar die ploeg had blijkbaar gehoord van onze onverslaanbaarheid en meldde af wegens “te weinig spelers”. T1 Palm ging op speurtocht en vond na enkele weigeringen van Grote Brogel een tegenstander die wél durfde: Zonhoven United. Zij wilden revanche na hun nederlaag enkele weken geleden.

________________________________________

De opstelling

• Doel: Niels, onze betrouwbare sluitpost.

• Verdediging: Joris en Harry op de flanken, Jochem en Timmy centraal (Timmy nog altijd last van een blessure, maar koppig).

• Middenveld: Toon en Palm, klaar om het spel te verdelen. Toon wou laten zien dat hij minstens hetzelfde kan als zijn broer Michiel in het middenveld.

• Flanken: Sam links, Laurens rechts.

• Voorin: Jochen en Joeri, onze hoop op doelpunten.

• Bank: Frank, wat ouder maar ervaren en superfit.

________________________________________

Eerste helft: van slaapmodus naar turbo

1’ – Paniek in de backlijn

We starten zwak, waarschijnlijk door onderschatting na de ruime zege eerder. Zonhoven’s nummer 14 krijgt veel ruimte, dribbelt drie man, neemt Timmy op snelheid terwijl hij in lichte looppas loopt en knalt… op de paal! Joris wil wegwerken, maar in paniek ramt hij de bal twee meter verder in de voeten van een tegenstander. Gelukkig wordt het schot afgeblokt.

5’ – Overname

We nemen het spel terug in handen maar creeëren ondanks het vele balbezit amper kansen.

10’ – Komische noot

Joris wordt perfect diep gestuurd, maar struikelt over de bal alsof zijn veters aan elkaar geknoopt waren. “Ik wou spektakel brengen,” lachte hij later.

15’ – 0-1 Laurens

Laurens krijgt de bal aan de rand van de zestien en haalt verwoestend uit. De keeper kansloos. Het moeilijkste lijkt gedaan.

18’ – Gemiste kans Toon

Op een hoekschop staat Toon helemaal vrij, maar zijn kopbal mist kracht. De keeper plukt hem alsof hij een appel van de boom haalt.

20’ – 0-2 Sam

Na een aanval over verschillende stations komt de bal bij Sam, die met een streep de netten doet trillen.

25’ – Gemiste kans Timmy

Timmy schuift mee in, krijgt een afvallende bal en haalt uit met links. De bal gaat richting kruising… maar twee meter naast.

28’ – Palm stuntelt

Timmy onderschept en speelt Palm vrij. Palm draait zo traag dat Timmy al terug moet lopen om buitenspel te vermijden. Palm verliest de bal. “Ik wou niet struikelen zoals Joris,” verdedigde hij zich.

30’ – Wereldsave op Joeri

Joeri gaat op raid, haalt uit vanuit een scherpe hoek, maar de keeper ranselt de bal uit doel.

34’ – 0-3 Jochen

Palm herpakt zich en stuurt Jochen diep met een gemeten pas. Jochen rondt koel af. Ruststand: 0-3.

________________________________________

Tweede helft: spanning en spektakel

Timmy geeft aan geen risico meer te nemen. Frank komt op rechts, Joris schuift centraal.

40’ – Gemiste kansen Palm

Palm krijgt twee keer ruimte op de rand van de zestien, maar zijn schoten vliegen richting cornervlag. “Ik mikte op de melkproducten,” grapte hij later.

45’ – 1-3 Zonhoven

Frank dwingt zijn man naar de achterlijn, maar de voorzet komt toch. De centrale verdediging staat slecht opgesteld zonder tegenstander en Palm laat zijn tegenstander lopen, en die mag in de kleine backlijn rustig binnenleggen.

50’ – Joeri bijna

Joeri stormt door, legt aan, maar een ultieme tackle blokt zijn schot. Hoekschop levert niets op.

60’ – 2-3 Zonhoven

Frank probeert een bal te poorten, verliest hem, en de nummer 14 lobt van 40 meter over Niels terwijl Jochem, Joris, Harry en Toon achteruitliepen in plaats van druk te zetten. “We vroegen Niels om hoog mee te voetballen, maar dan mag je geen vrijheid geven,” klonk het langs de zijlijn.

65’ – Penalty-alarm

Bij een dribbel in onze backlijn komt de bal tegen Laurens’ hand. Scheids ziet niets. “Gelukkig geen VAR,” zuchtte Palm.

68’ – 2-4 Jochem

Jochem drijft op, speelt Joeri aan, die met een hakbal (!) teruglegt. Jochem rondt af aan de tweede paal. De mooiste actie van de avond.

________________________________________

Statistiekenhoekje

• Balbezit: 70% VRCP – 30% Zonhoven

• Gemiste kansen: 9 (waarvan 2 richting cornervlag) • Aantal hakballen: 1 (maar wat voor één!) • Aantal keren Palm stuntelde: 3 • Aantal keren Joris struikelde: 1 (maar memorabel) ________________________________________

Quotes van spelers

• Joeri: “Die hakbal? Ik dacht: laat ons iets voor Instagram doen.”

• Palm: “Ik mikte op de melkproducten.”

• Joris: “Ik struikelde voor de show.”

________________________________________

Man van de Match

Jochem, voor zijn beslissende goal en zijn samenwerking met Joeri. “Die hakbal was kunst,” aldus coach Palm.

________________________________________

Derde helft: melk en muziek

Na de wedstrijd vierden we Harry’s verjaardag en kregen we prachtige pakketten met melkproducten van de tegenstander. Een avond om niet snel te vergeten

Na de klinkende overwinning tegen Zonhoven stond er een nieuwe uitdaging op het programma: een verplaatsing naar Opglabbeek. Een ploeg die we nog niet kenden, maar waarvan we wél wisten dat er enkele kleppers rondliepen. Sommigen vertrokken dus met een klein hartje, anderen vooral met een groot dorstgevoel voor na de match.

De zoektocht naar het veld

Voor we konden beginnen, moesten we eerst een kleine expeditie ondernemen. Tien minuten lang zwierven we rond in een accommodatie die meer weg had van een doolhof dan van een sportcomplex. Indiana Jones zou trots geweest zijn. Uiteindelijk vonden we het veld, en konden we beginnen aan de opstelling.

De opstelling

In doel: Niels, onze recent ontdekte rots in de branding (of toch een rots die af en toe nog nat wordt).

Voor hem: Toon W en Timmy, die ondanks zijn blessuregevoel toch besloot dat pijn iets is voor later.

Linksachter: Jens, rechtsachter: Joris, die alles dicht houdt – behalve zijn mond, want commentaar blijft hij geven.

Centraal: Jochen en Michiel, op de flanken de loopwonderen Jochem en Maarten.

Voorin: Harry (breed genoeg om een muur te vormen) en Joeri (snel genoeg om die muur te omzeilen).

Op de bank: coach Palm (na enkele mindere weken klaar voor revanche) en Frank.

De eerste helft

We starten zoals gewoonlijk sterk, maar zodra we in de buurt van het doel komen, lijken we collectief last te hebben van keuzestress. Dan komt het moment waarop Toon denkt Timmy op snelheid te kunnen aanspelen – een idee dat even goed had kunnen staan op een lijst van “Dingen die je nooit moet doen”. Balverlies, counter, chaos… en Niels mag zijn eerste bal uit het net vissen. 1-0.

Palm grijpt in: Jochen eruit, Palm erin. Jens eruit, Frank erin. Het toeval wil dat Timmy meteen een bal onderschept en Joris aanspeelt, die Maarten diep stuurt. Maarten, die blijkbaar een turbo had gevonden, mist zijn controle, doet een één-tweetje met Harry en besluit dan maar om de bal in het dak van het doel te stampen. Hij raakt hem slecht… maar hé, slecht is soms goed: 1-1!

Toon onderschept en wil een dieptepas op Jens geven. Klein detail: Jens zat al op de bank. De bal belandt bij Maarten, die zich even Jens waant. Humor op het veld, we houden ervan.

Dan Joeri: hij strompelt langs drie verdedigers, verliest de bal drie keer, maar krijgt hem telkens terug alsof de tegenstanders medelijden hadden. Uiteindelijk schiet hij ons op voorsprong: 1-2. Harry wil niet achterblijven, maar mist een huizenhoge kans. Gelukkig zet Joris nog eens door en vindt Joeri, die de 1-3 ruststand op het bord zet.

De tweede helft

Jochem en Timmy besluiten hun blessuregevoelige lichaam te sparen. Jens en Jochen komen terug. Palm start de helft met een cadeau: balverlies, diepe bal, Frank op zoek naar zijn derde versnelling (niet gevonden), Joris vergeet door te dekken… en Niels is kansloos. 2-3.

Dan duurt het even, maar Joeri krijgt een kans alleen voor doel. Hij mist én verstuikt zijn kleine teen. Toon besluit dan maar zelf op avontuur te gaan. Jochen levert een perfecte voorzet, Joeri kopt binnen: 2-4. Toon krijgt de smaak te pakken, slalomt door de verdediging, knalt op de lat, Harry mist de rebound (controle is blijkbaar overrated). Even later krult Toon wél prachtig binnen: 2-5. Zijn eerste goal voor de veteranen – champagne!

De thuisploeg breekt, wij blijven gaan. Joeri maakt er 2-6 van na een aanval uit het boekje. Palm probeert nog een panna te vermijden (niet gelukt), krijgt later een kans alleen voor doel, maar vergeet de bal mee te nemen. We zijn vooral blij dat hij niet gevallen is. Jens krijgt ook nog een kans, maar de keeper wint. Maarten probeert een tweede goal, maar trapt een gat in de lucht. Uiteindelijk legt Joeri de 2-7 eindstand vast.

De derde helft

Timmy heeft het grootste deel van de tweede helft niet gezien: hij was al aan het verbroederen bij de bierbak van Opglabbeek. Na het douchen genoten we van heerlijke versnaperingen en trokken sommigen nog naar de heropening van de Styx om hun tweede jeugd te herbeleven. Eind goed, al goed.

Quotes van spelers

• Joeri: “Ik strompel beter dan ik sprint.”

• Palm: “Die panna? Dat was een tactische misleiding.”

• Timmy: “Ik heb de tweede helft niet gezien, maar het bier was top.”

• Toon: “Mijn eerste goal? Ik dacht dat ik droomde.”

• Toon: “Ik dacht dat Jens nog op het veld stond… foutje.”

Man van de Match

Joeri, met vijf goals en een verstuikte teen, kreeg de titel. “Ik dacht dat ik mijn teen kwijt was, maar ik vond hem terug in het doel,” grapte hij.

VRCP – Weerstand Zonhoven: 7-0

Na een weekje rust was het weer tijd om de wei in te trekken. Tegenstander van dienst: Weerstand Zonhoven United. Onze coach? Die had zijn kat gestuurd. Serieus, zelfs Garfield had meer zin. Gelukkig stond T2 Timmy klaar om de puzzel te leggen. Met het nodige zweet en wat WhatsApp-paniek kwam hij tot een selectie van 13 helden – of zoals wij ze noemen: de crème de la crème van de Peer-matadoren.

De opstelling – een tactisch meesterwerk (of gokspel) • Keeper: Niels, onze muur van de Peer. Twee keer op rij de nul gehouden, dus hij mocht blijven.

• Verdediging: Marco en Timmy centraal – samen trager dan een file op de E313, maar wel betrouwbaar. Op de flanken Frank en Joachim, klaar om gras te maaien.

• Middenveld: Michiel en Bert (collega van Jochen, maar vandaag gewoon Messi in vermomming).

• Flanken: Joris (die al een ochtendwandeling van 16 km had gedaan – op slakkentempo, maar toch) en Erwin (door Timmy opgetrommeld na 15 jaar pensioen).

• Voorin: Jochen, onze scherpschutter, en Toon H., targetman met het scorend vermogen van een zakdoek.

• Wissels: Doriano en Toon W., die hun eigen warming-up deden door te laat te komen.

• Scheids: Jarno van ITM, want zelfs een topmatch heeft een fluit nodig.

________________________________________

Eerste helft – kansen missen als kunstvorm We begonnen zoals altijd: vlot voetbal, combinaties alsof we Barcelona waren… tot we in de zestien kwamen. Daar leek het alsof de bal een allergie had voor het net.

• 5e minuut: Joris stormt alleen op de keeper af. Het publiek recht op de banken. En dan… een perfecte trap. Op de keeper. Applaus voor de reflex van Niels’ collega.

• Toon H. probeerde te koppen, maar sprong vijf centimeter te laag. Misschien had hij zijn veren thuisgelaten.

• Joris probeerde nog een volley, maar die ging richting parkeerplaats.

• Doriano kwam erin, Toon W. wilde bewijzen dat hij een marathonloper was, en Jochen haalde uit… maar zijn vizier stond op “decoratie” in plaats van “doel”.

• Vijf minuten voor rust kreeg Toon W. dé kans van de dag: helemaal vrij op het penaltypunt. Hij trapte… en de bal ging op citytrip.

Zonhoven rook bloed en counterde als in een leerboek. Timmy werd op snelheid gepakt (ja, dat kan), maar Niels ging full Courtois en redde ons van een ramp. Ruststand: 0-0. Het publiek begon al te googelen: “Hoe scoor je een doelpunt?”

• Tweede helft – van kansenkerkhof naar doelpuntenfestival • Na een korte pauze waarin Timmy zijn tactisch bord meer leek op een sudoku dan op een opstelling, kwamen we terug op het veld. De sfeer? “We moeten scoren, anders gaan we viral op TikTok als ‘team dat nooit scoort’.”

• Startschot:

We beginnen furieus. Joris krijgt meteen een kans, maar zoals gewoonlijk mist hij. Het publiek begint te fluisteren: “Heeft hij een abonnement op missen?” Even later tovert hij een lobje uit zijn schoen, een pareltje over de verdediging, recht in de loop van Toon H. En wat doet Toon? Hij bewijst dat hij geen afwerker is. De bal rolt richting hoekvlag, en Toon kijkt alsof hij net een wiskunde-examen heeft afgelegd.

• Michiel probeert het ook:

Vanop de rand van de zestien haalt hij uit. De bal vliegt… richting wolken. NASA belt: “Kunnen we die bal gebruiken voor onze volgende missie?”

• Dan komt het moment:

Toon W. geeft een pass op kniehoogte – een soort volleybalservice – richting Timmy. Iedereen denkt: “Dit wordt niks.” Maar Timmy toont zijn klasse, neemt de bal in de lucht aan alsof hij op een catwalk loopt, en zet een aanval op. Via een paar tussenstations komt de bal bij Jochen, die voorzet. Bert staat klaar, haalt uit, en BAM: 1-0! Het stadion ontploft (oké, het was een kantine, maar toch).

• De ban is gebroken:

Plots spelen we alsof we Real Madrid zijn. Jochen scoort op assist van Bert (2-0). Bert scoort op assist van Jochen (3-0). Het duo is heter dan een frituur op vrijdagavond.

Toon W. probeert nog een kopbal tussen zijn knieën – artistiek, maar nutteloos. Het publiek lacht, iemand roept: “Doe dat nog eens, maar dan op TikTok!”

• De aanvalsgolven blijven komen:

Jochen maakt er 4-0 van, maar mist daarna de 5-0 omdat hij besluit met rechts te trappen. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?

• Na een nieuwe onderschepping voelt Timmy een pijntje, waardoor hij de strijd staakt en Erwin weer in de ploeg komt.

• Dan komt Doriano. De hele match ruzie met de bal, maar nu besluit hij zes man te dribbelen op een postzegel. Iedereen denkt: “Hij gaat balverlies lijden.” Maar nee, hij legt hem rustig binnen. 4-0? Nee, 5-0! Het publiek vraagt zich af of hij stiekem YouTube-tutorials heeft gekeken.

• Joachim wil ook scoren:

Hij wisselt met Joris, sprint 18,25 meter (ja, iemand heeft dat gemeten), en vraagt meteen een wissel wegens krampen. Frank komt erin, Joris terug op de flank. Joachim krijgt applaus voor zijn inspanning – en een fles water.

• Op een zeldzame tegenaanval van Zonhoven heeft Niels wat te veel vertrouwen gekregen en komt onnodig uit zijn doel waardoor de speler hem kan lobben, maar gelukkig voor ons gaat de bal voorlangs. Als dan Marco zich kan doorzetten op de flank kunnen Toon H en Joris hun naam ook op het scorebord zetten, maar ze besluiten allebei om langs de bal te trappen.

• Slotakkoord:

Jochen raakt nog de lat met een verschroeiende knal. Toon H. volgt goed op, springt hoger dan de tegenstanders die op de grond liggen, en kopt de 7-0 binnen. Het publiek juicht alsof we de Champions League hebben gewonnen. Eindstand: 7-0.

Uw verslaggever Timmy

Met dank aan de Wijchmaalse gazette voor het verslag 🙂

WIJCHMAALSE GAZETTE – SPORT EXTRA
VOETBALLES EN DE HOTDOGS: WIJCHMAAL OVERLEEFT DE VOETBALSTORM VAN RACING PEER NIET

Vrijdagavond in Racing Peer begon nochtans goed.
De zon scheen, de warming-up liep vlot, en keeper Stef had zelfs zijn handschoenen niet vergeten.
Maar wat er daarna op het veld gebeurde, zal nog lang nazinderen in de hoofden (en vooral de nachtmerries) van de Wijchmaalse defensie.

De Hinde die ons veld veranderde in een safari

Het begon allemaal met ene Jonathan, die zich blijkbaar niet bewust was dat hij géén gazelle is.
De man draafde over het veld alsof hij net uit een natuurfilm van National Geographic was losgebroken. Onze verdedigers probeerden hem te stoppen, maar het was alsof ze met een boodschappentrolley achter een hinde moesten aanlopen.

Op een bepaald moment dribbelde hij vijf man in de backlijn.
Vijf!
Dat zijn er bij ons zelfs drie te veel om te tellen.
En toen hij ook nog scoorde alsof het niets was, konden we enkel hopen dat hij last van kramp zou krijgen (wat hij uiteraard niet kreeg).

Laurens, de man die altijd vrij stond (hoe dan?!)

Overal waar je keek: Laurens.
Links, rechts, in de rug van onze verdedigers, op de bank (nee, dat was zijn tweelingbroer), maar altijd aanspeelbaar.
Hij gaf passes alsof hij bij DHL werkte – snel, efficiënt, en altijd op tijd geleverd.
Men zegt dat hij “geniet van het vertrouwen van de trainer”.
Wel, wij genieten er niet van, laat dat duidelijk zijn.

Jochen: de afwerker zonder genade

Als Jonathan en Laurens de storm vormden, dan was Jochen de donder.
Waar hij stond, bliksemde het.
Elke keer dat hij de bal raakte, trilden onze netten van pure angst.
De man scoorde alsof het verboden was om te missen – en dat is in Wijchmaal blijkbaar nog altijd legaal, want wij misten wél.

De nieuweling die toch niet zo nieuw leek

Na twintig minuten dachten we: “Aha, ze brengen een debutant! Tijd om aan te vallen.”
Enter Joris, die in zijn eerste minuut nog wat bibberde, maar daarna transformeerde in een muur met benen.
Onze spits probeerde hem één keer te dribbelen en verdween sindsdien spoorloos. Vermoedelijk nog altijd in de broekzak van Joris.

Frank, de wandelende encyclopedie van ervaring

We lachten eerst wat toen we zagen dat hun oudste speler in de basis stond.
We dachten: “Ah, dat zal traag gaan.”
Fout.
Frank liep als een man die het geheim van de eeuwige jeugd had ontdekt. Hij zette druk, coachte, en had zelfs nog adem over om een grap te maken over onze buitenspelval.
We weten nog steeds niet of we ontzag of heimwee voelden.

Harry & Jochem – De Centrale Filosoofbrigade

In het middenveld stonden Harry en Jochem – twee heren die het spel lazen alsof ze de handleiding zelf hadden geschreven.
Elke keer dat wij dachten slim te zijn, waren zij slimmer.
Bij rust vroegen we ons af of ze misschien AI waren.

Toontje en de linkerflank der wanhoop

Toontje had blijkbaar raketten in zijn schoenen.
Hij dook in elk gat dat Laurens openbrak – en geloof ons, dat waren er véél.
Onze rechtsachter is nog steeds aan het bekomen en overweegt overschakelen naar badminton.

Jelle: de man die de breedte uitvond

Jelle hield het spel breed. Zo breed dat onze verdediging begon te twijfelen of het veld vergroot was.
Altijd aanspeelbaar, altijd netjes, en vooral: altijd irritant goed gepositioneerd.

Jurgen, de kreupele maestro

We dachten even: “Ah, eentje met een pijnlijke knie – daar kunnen we van profiteren.”
Niet dus.
Jurgen speelde met meer klasse op één been dan wij op zestien.
Af en toe vloekte hij op zichzelf, maar zelfs zijn gevloek klonk professioneel.

Niels – de keeper met vakantie

Hun doelman Niels had een rustige dag.
Te rustig.
We probeerden het wel, maar onze aanvallen stierven als natte lucifers.
Niels stond daar, leunend op zijn paal, alsof hij een podcast aan het luisteren was.
Uiteindelijk hield hij alweer de nul – uit pure verveling, vermoeden we.

Joeri, de toneelspeler met scoringsdrang

Ah, Joeri.
De man die het penaltygebied verwart met een theaterzaal.
Hij werd licht aangeraakt – sommigen zeggen door de wind, anderen door de hand van God – en ging theatraal neer alsof hij door een sniper werd geraakt.
De scheids wees naar de stip.
Wij protesteerden, maar scheidsrechter Palm bleef onbewogen, alsof hij door de VAR van bovenaf werd gezegend. Jonathan de hinde van weleer scoorde deze penalty met eer!

En ja hoor, Joeri scoorde daarna natuurlijk nog. In de rebound. Met stijl. Uiteraard.

Palm – de scheids zonder zonden

Volgens de lokale fans was Palm “foutloos”.
Volgens ons was hij “licht partijdig”, “enigszins verblind door de zon”, en “mogelijk familie van Jonathan”.
Maar goed, regels zijn regels, en hij floot alsof hij de bijbel van de arbitrage zelf had geschreven.

De derde helft: hotdogs der vernedering

Na de match mochten we mee hotdogs eten.
Knackworstjes met ketchup, broodjes die kraakten – het zou lekker geweest zijn, ware het niet dat de smaak van nederlaag er nog overhing. De panda worstjes van de aldi smaakten zuur!
De Wijchmaalse kapitein zei: “Tja, we hebben verloren, maar tenminste serveren ze hier lekker eten.”

Quote van de dag – Wijchmaalse trainer:

Ik weet niet of we vandaag tegen een ploeg of tegen een mythologisch elftal gespeeld hebben.

groetjes van uw verslaggever Palm

Een puzzel, een veld vol kuilen en een coach met flair Zaterdagavond in Winterslag. Een veld dat meer weg heeft van een geaccidenteerde weide dan van een voetbalmat, een verlichting die het romantisch houdt maar niet functioneel, en een VRCP-ploeg die met net genoeg spelers aan de aftrap verschijnt. Coach Palm, de man met het plan, had de hele week zijn telefoon leeggebeld en zijn netwerk uitgeknepen als een citroen. Gelukkig kon hij rekenen op zijn rechterhand Timmy, die met de flair van een sportief scout de verloren zoon van Ellikom wist te overtuigen om zijn bouwhelm even te ruilen voor voetbalschoenen.

De elf van Palm

Met exact elf spelers — geen wissels, geen marge voor krampen of humeur — begon VRCP aan de wedstrijd. Niels stond tussen de palen, nog steeds in de roes van zijn puike prestatie van vorige week. Achterin vormden Palm en Timmy een duo dat ervaring en leiderschap uitstraalt, al was Palm vandaag meer aanvallend dan verdedigend aanwezig. Frank en Stijn flankeerden de verdediging, met Stijn die zijn technische flair al na vijf minuten demonstreerde door een luchtgat te trappen dat zelfs de mol van Winterslag niet had zien aankomen.

Gelukkig was Timmy alert en poetste de misser op met de rust van een man die al jaren weet dat hij het altijd zelf moet oplossen. Even later was het Michiel die met chirurgische precisie Jens diep stuurde, en die laatste werkte af in twee tijden: 0-1, en de toon was gezet.

Een lokale Inzaghi en een keeper met vertrouwen Winterslag probeerde wel, maar hun spits — een lokale Inzaghi met meer enthousiasme dan techniek — nam de bal met de hand mee, schoot van buiten de zestien en gaf Niels een bal om zijn handschoenen warm te houden. Aan de overkant kreeg Joeri een kans, maar zijn schot had meer weg van een rollertje op een minigolfbaan dan van een doelpoging.

Dan een moment van suspense: een schot van Winterslag leek meters over te gaan, maar belandde pardoes op de lat. De rebound kwam bij de lokale Inzaghi, die in een staat van permanente buitenspel leeft, maar gelukkig trapte hij de bal richting parkeerplaats. Opluchting bij VRCP.

Palm als schaduwspits, Toon als afwerker De 0-2 viel na een aanval waarbij Palm plots opdook als schaduwspits — een veel voorkomende uitstap die uiteindelijk eens loonde. Toon werkte af met de eenvoud van een man die weet dat hij niet te veel moet nadenken. Daarna volgde een fase van nonchalance, met Timmy die dacht dat hij Eden Hazard was op een biljartlaken, maar vergat dat het veld van Winterslag meer weg heeft van een aardappelakker. Balverlies, paniek, maar Timmy met de hulp van Niels herstelde de schade zelf aangezien er geen rugdekking was van de andere centrale verdediger Palm.

Tweede helft: tussen gemakzucht en genialiteit Na rust bleef de nonchalance hangen als een mist over het veld. Timmy bleef dribbelen alsof hij op een gala speelde, maar na opnieuw dom balverlies en een bijna kans voor Winterslag herpakte VRCP zich. Een prachtige aanval eindigde met een doelpunt van Joeri, maar de scheids zag buitenspel — vermoedelijk op basis van een ingeving, want niemand anders zag het.

Winterslag bleef pompen met diepe ballen op hun spits, die telkens vertrok vanuit de verboden zone. Zijn afwerking was even dramatisch als zijn timing, en Niels kon rustig blijven.

De 0-3 kwam na een knappe interceptie van Frank, een slimme pass van Michiel en een afwerking van Jochen die de netten deed trillen. Even later rolde Jochen de hele flank op, bracht een voorzet die door drie aanvallers én drie verdedigers werd gemist — een zeldzaam collectief falen.

Timmy zweeft, Joeri beslist

Timmy, intussen, begon te zweven. Niet letterlijk, maar figuurlijk: De thuisploeg vloekte dat hij alles onderschepte en begon Timmy te geloven dat hij onsterfelijk was. Gelukkig bleef Niels alert en kon hij de balverliezen van Timmy nog neutraliseren. Verder dan enkele hoekschopppen kwam Winterslag niet meer. Op één ervan lanceerde Frank Jochen, die Joeri bediende met een voorzet uit het boekje: 0-4.

De laatste minuten waren een mix van gemiste kansen, klachten over de verlichting en het veld, maar VRCP hield voor het eerst dit seizoen de nul. Na de match volgden hapjes — pittig genoeg om Toon in kramp te doen schieten. Hij noemde het spierpijn, de rest noemde het peperpijn.

Meeuwen Kermis als herstelkuur

En zo eindigde een avond vol voetbal, vriendschap en een vleugje chaos. Nu een weekje Meeuwen Kermis, met de hoop dat Palm niet te hard feest en volgende week niet op het veld verschijnt als een wandelende regenboog.

VRCP – De Hutte 5-1

Na de personeelscrisis van vorige week, leek het deze keer alsof de spelers zich spontaan uit hun zetel hadden gehesen. Alleen de scheidsrechter bleef een zeldzaam dier in het wild. Coach Palm, nooit verlegen om creatieve oplossingen, besloot dan maar om Timmy de eerste helft te laten fluiten. Palm zelf zou de tweede helft overnemen, kwestie van elkaars foutjes recht te trekken met de glimlach.

In doel kreeg Niels een herkansing na zijn slippertjes van vorige week. Hij stond te popelen om zijn blazoen op te poetsen. De verdediging werd stevig verankerd met Toon W en Palm centraal, geflankeerd door Marco op rechts en Toon F op links. Jurgen en Michiel vormden het kloppend hart van het middenveld, terwijl Sam en Laurens de flanken bestierden. Voorin mochten Jochen en Joeri de doelpunten verzorgen – hopelijk met iets meer efficiëntie dan vorige week. Frank, nog in herstelmodus na zijn marathonmatch, begon op de bank.

De aftrap was scherp als een vers geslepen mes. Michiel kreeg in de eerste vijf minuten drie keer de kans om zijn naam op het scorebord te zetten, maar zijn vizier stond nog op zomerstand. Gelukkig was Laurens wél wakker op links, zette goed door en bracht laag voor. Jurgen, met een overstap die Lukaku zou doen blozen, liet de bal slim lopen en Jochen trapte beheerst de 1-0 binnen.

Joeri kreeg vervolgens twee kansen om zijn scherpte te bewijzen, maar zijn vizier leek nog in de wasmachine te zitten. Op minuut 20 kwam De Hutte dan toch eens piepen. Hun linksbuiten wandelde Marco voorbij alsof hij een verkeersbord was, maar trapte de bal vervolgens met de elegantie van een dronken flamingo achter. Marco haalde opgelucht adem.

De dominantie bleef aan onze kant. Jochen zette zich door op rechts en vond Joeri voor doel. Deze keer kon hij niet missen – en deed dat dan ook niet: 2-0. Sam en Toon F kregen nog elk een dot van een kans, maar het killersinstinct was blijkbaar op vakantie.

Net voor rust ging Toon W bij een simpele pass onderuit alsof hij op een bananenschil stapte. De Hutte profiteerde en scoorde de 2-1. Niels, tot dan toe werkloos, kon er weinig aan doen.

Tijdens de rust kwam Frank Toon F vervangen, en Timmy nam zijn vertrouwde plek centraal achterin weer in. De tweede helft begon furieus. Joeri stormde al snel op doel af, maar het bleef 2-1 – je voelt het al aankomen. Sam dan maar: hij danste door de verdediging en legde de bal simpel binnen aan de tweede paal.

Joeri kreeg nog twee kansen, maar zijn voeten leken vandaag meer decoratief dan functioneel. Sam, Jochen en Jurgen volgden zijn voorbeeld en lieten ook kansen liggen. Gelukkig was Laurens wél bij de les en schoof de 4-1 rustig binnen.

Dan kwam Marco, onze sneltrein, alleen voor de keeper. Hij probeerde te lobben, maar de bal haalde amper kniehoogte. De keeper pakte hem alsof het een verloren ballon was op een kinderfeestje.

Jochen maakte er nog 5-1 van op een afvallende bal, en Timmy – deze keer mee naar voren op een hoekschop – kopte krachtig… drie meter naast. Maar hé, de sprong was perfect getimed – hij hoefde niet eens te springen!

Joeri kreeg nog drie kansen om zijn ketchupfles open te draaien, maar die bleef potdicht. Toch was het spel goed, de sfeer top, en de overwinning dik verdiend. En wie weet… volgende week stroomt de ketchup weer rijkelijk.