Een puzzel, een veld vol kuilen en een coach met flair Zaterdagavond in Winterslag. Een veld dat meer weg heeft van een geaccidenteerde weide dan van een voetbalmat, een verlichting die het romantisch houdt maar niet functioneel, en een VRCP-ploeg die met net genoeg spelers aan de aftrap verschijnt. Coach Palm, de man met het plan, had de hele week zijn telefoon leeggebeld en zijn netwerk uitgeknepen als een citroen. Gelukkig kon hij rekenen op zijn rechterhand Timmy, die met de flair van een sportief scout de verloren zoon van Ellikom wist te overtuigen om zijn bouwhelm even te ruilen voor voetbalschoenen.

De elf van Palm

Met exact elf spelers — geen wissels, geen marge voor krampen of humeur — begon VRCP aan de wedstrijd. Niels stond tussen de palen, nog steeds in de roes van zijn puike prestatie van vorige week. Achterin vormden Palm en Timmy een duo dat ervaring en leiderschap uitstraalt, al was Palm vandaag meer aanvallend dan verdedigend aanwezig. Frank en Stijn flankeerden de verdediging, met Stijn die zijn technische flair al na vijf minuten demonstreerde door een luchtgat te trappen dat zelfs de mol van Winterslag niet had zien aankomen.

Gelukkig was Timmy alert en poetste de misser op met de rust van een man die al jaren weet dat hij het altijd zelf moet oplossen. Even later was het Michiel die met chirurgische precisie Jens diep stuurde, en die laatste werkte af in twee tijden: 0-1, en de toon was gezet.

Een lokale Inzaghi en een keeper met vertrouwen Winterslag probeerde wel, maar hun spits — een lokale Inzaghi met meer enthousiasme dan techniek — nam de bal met de hand mee, schoot van buiten de zestien en gaf Niels een bal om zijn handschoenen warm te houden. Aan de overkant kreeg Joeri een kans, maar zijn schot had meer weg van een rollertje op een minigolfbaan dan van een doelpoging.

Dan een moment van suspense: een schot van Winterslag leek meters over te gaan, maar belandde pardoes op de lat. De rebound kwam bij de lokale Inzaghi, die in een staat van permanente buitenspel leeft, maar gelukkig trapte hij de bal richting parkeerplaats. Opluchting bij VRCP.

Palm als schaduwspits, Toon als afwerker De 0-2 viel na een aanval waarbij Palm plots opdook als schaduwspits — een veel voorkomende uitstap die uiteindelijk eens loonde. Toon werkte af met de eenvoud van een man die weet dat hij niet te veel moet nadenken. Daarna volgde een fase van nonchalance, met Timmy die dacht dat hij Eden Hazard was op een biljartlaken, maar vergat dat het veld van Winterslag meer weg heeft van een aardappelakker. Balverlies, paniek, maar Timmy met de hulp van Niels herstelde de schade zelf aangezien er geen rugdekking was van de andere centrale verdediger Palm.

Tweede helft: tussen gemakzucht en genialiteit Na rust bleef de nonchalance hangen als een mist over het veld. Timmy bleef dribbelen alsof hij op een gala speelde, maar na opnieuw dom balverlies en een bijna kans voor Winterslag herpakte VRCP zich. Een prachtige aanval eindigde met een doelpunt van Joeri, maar de scheids zag buitenspel — vermoedelijk op basis van een ingeving, want niemand anders zag het.

Winterslag bleef pompen met diepe ballen op hun spits, die telkens vertrok vanuit de verboden zone. Zijn afwerking was even dramatisch als zijn timing, en Niels kon rustig blijven.

De 0-3 kwam na een knappe interceptie van Frank, een slimme pass van Michiel en een afwerking van Jochen die de netten deed trillen. Even later rolde Jochen de hele flank op, bracht een voorzet die door drie aanvallers én drie verdedigers werd gemist — een zeldzaam collectief falen.

Timmy zweeft, Joeri beslist

Timmy, intussen, begon te zweven. Niet letterlijk, maar figuurlijk: De thuisploeg vloekte dat hij alles onderschepte en begon Timmy te geloven dat hij onsterfelijk was. Gelukkig bleef Niels alert en kon hij de balverliezen van Timmy nog neutraliseren. Verder dan enkele hoekschopppen kwam Winterslag niet meer. Op één ervan lanceerde Frank Jochen, die Joeri bediende met een voorzet uit het boekje: 0-4.

De laatste minuten waren een mix van gemiste kansen, klachten over de verlichting en het veld, maar VRCP hield voor het eerst dit seizoen de nul. Na de match volgden hapjes — pittig genoeg om Toon in kramp te doen schieten. Hij noemde het spierpijn, de rest noemde het peperpijn.

Meeuwen Kermis als herstelkuur

En zo eindigde een avond vol voetbal, vriendschap en een vleugje chaos. Nu een weekje Meeuwen Kermis, met de hoop dat Palm niet te hard feest en volgende week niet op het veld verschijnt als een wandelende regenboog.