Met dank aan de Wijchmaalse gazette voor het verslag 🙂

WIJCHMAALSE GAZETTE – SPORT EXTRA
VOETBALLES EN DE HOTDOGS: WIJCHMAAL OVERLEEFT DE VOETBALSTORM VAN RACING PEER NIET

Vrijdagavond in Racing Peer begon nochtans goed.
De zon scheen, de warming-up liep vlot, en keeper Stef had zelfs zijn handschoenen niet vergeten.
Maar wat er daarna op het veld gebeurde, zal nog lang nazinderen in de hoofden (en vooral de nachtmerries) van de Wijchmaalse defensie.

De Hinde die ons veld veranderde in een safari

Het begon allemaal met ene Jonathan, die zich blijkbaar niet bewust was dat hij géén gazelle is.
De man draafde over het veld alsof hij net uit een natuurfilm van National Geographic was losgebroken. Onze verdedigers probeerden hem te stoppen, maar het was alsof ze met een boodschappentrolley achter een hinde moesten aanlopen.

Op een bepaald moment dribbelde hij vijf man in de backlijn.
Vijf!
Dat zijn er bij ons zelfs drie te veel om te tellen.
En toen hij ook nog scoorde alsof het niets was, konden we enkel hopen dat hij last van kramp zou krijgen (wat hij uiteraard niet kreeg).

Laurens, de man die altijd vrij stond (hoe dan?!)

Overal waar je keek: Laurens.
Links, rechts, in de rug van onze verdedigers, op de bank (nee, dat was zijn tweelingbroer), maar altijd aanspeelbaar.
Hij gaf passes alsof hij bij DHL werkte – snel, efficiënt, en altijd op tijd geleverd.
Men zegt dat hij “geniet van het vertrouwen van de trainer”.
Wel, wij genieten er niet van, laat dat duidelijk zijn.

Jochen: de afwerker zonder genade

Als Jonathan en Laurens de storm vormden, dan was Jochen de donder.
Waar hij stond, bliksemde het.
Elke keer dat hij de bal raakte, trilden onze netten van pure angst.
De man scoorde alsof het verboden was om te missen – en dat is in Wijchmaal blijkbaar nog altijd legaal, want wij misten wél.

De nieuweling die toch niet zo nieuw leek

Na twintig minuten dachten we: “Aha, ze brengen een debutant! Tijd om aan te vallen.”
Enter Joris, die in zijn eerste minuut nog wat bibberde, maar daarna transformeerde in een muur met benen.
Onze spits probeerde hem één keer te dribbelen en verdween sindsdien spoorloos. Vermoedelijk nog altijd in de broekzak van Joris.

Frank, de wandelende encyclopedie van ervaring

We lachten eerst wat toen we zagen dat hun oudste speler in de basis stond.
We dachten: “Ah, dat zal traag gaan.”
Fout.
Frank liep als een man die het geheim van de eeuwige jeugd had ontdekt. Hij zette druk, coachte, en had zelfs nog adem over om een grap te maken over onze buitenspelval.
We weten nog steeds niet of we ontzag of heimwee voelden.

Harry & Jochem – De Centrale Filosoofbrigade

In het middenveld stonden Harry en Jochem – twee heren die het spel lazen alsof ze de handleiding zelf hadden geschreven.
Elke keer dat wij dachten slim te zijn, waren zij slimmer.
Bij rust vroegen we ons af of ze misschien AI waren.

Toontje en de linkerflank der wanhoop

Toontje had blijkbaar raketten in zijn schoenen.
Hij dook in elk gat dat Laurens openbrak – en geloof ons, dat waren er véél.
Onze rechtsachter is nog steeds aan het bekomen en overweegt overschakelen naar badminton.

Jelle: de man die de breedte uitvond

Jelle hield het spel breed. Zo breed dat onze verdediging begon te twijfelen of het veld vergroot was.
Altijd aanspeelbaar, altijd netjes, en vooral: altijd irritant goed gepositioneerd.

Jurgen, de kreupele maestro

We dachten even: “Ah, eentje met een pijnlijke knie – daar kunnen we van profiteren.”
Niet dus.
Jurgen speelde met meer klasse op één been dan wij op zestien.
Af en toe vloekte hij op zichzelf, maar zelfs zijn gevloek klonk professioneel.

Niels – de keeper met vakantie

Hun doelman Niels had een rustige dag.
Te rustig.
We probeerden het wel, maar onze aanvallen stierven als natte lucifers.
Niels stond daar, leunend op zijn paal, alsof hij een podcast aan het luisteren was.
Uiteindelijk hield hij alweer de nul – uit pure verveling, vermoeden we.

Joeri, de toneelspeler met scoringsdrang

Ah, Joeri.
De man die het penaltygebied verwart met een theaterzaal.
Hij werd licht aangeraakt – sommigen zeggen door de wind, anderen door de hand van God – en ging theatraal neer alsof hij door een sniper werd geraakt.
De scheids wees naar de stip.
Wij protesteerden, maar scheidsrechter Palm bleef onbewogen, alsof hij door de VAR van bovenaf werd gezegend. Jonathan de hinde van weleer scoorde deze penalty met eer!

En ja hoor, Joeri scoorde daarna natuurlijk nog. In de rebound. Met stijl. Uiteraard.

Palm – de scheids zonder zonden

Volgens de lokale fans was Palm “foutloos”.
Volgens ons was hij “licht partijdig”, “enigszins verblind door de zon”, en “mogelijk familie van Jonathan”.
Maar goed, regels zijn regels, en hij floot alsof hij de bijbel van de arbitrage zelf had geschreven.

De derde helft: hotdogs der vernedering

Na de match mochten we mee hotdogs eten.
Knackworstjes met ketchup, broodjes die kraakten – het zou lekker geweest zijn, ware het niet dat de smaak van nederlaag er nog overhing. De panda worstjes van de aldi smaakten zuur!
De Wijchmaalse kapitein zei: “Tja, we hebben verloren, maar tenminste serveren ze hier lekker eten.”

Quote van de dag – Wijchmaalse trainer:

Ik weet niet of we vandaag tegen een ploeg of tegen een mythologisch elftal gespeeld hebben.

groetjes van uw verslaggever Palm