VERSLAG – Opglabbeek – VRC Peer: 2–3

“Een overwinning met meer zweet dan glorie”

Eigenlijk had deze wedstrijd “thuis” moeten zijn, maar dankzij een sportkamp vol springkastelen, touwenparcours en waarschijnlijk zeven verdwaalde kinderen, weken we noodgedwongen uit naar Opglabbeek.

Na vorige week een overschot aan spelers te hebben, was het nu het tegenovergestelde: we konden net genoeg volk samenkrabben om tot elf te komen. Dankzij een eindeloze zoektocht van T2 vonden we uiteindelijk Marcus — voor zijn tweede selectie — en Steve, die na drie jaar alles behalve voetbal terug eens wilde zien hoe een bal eruitzag.

Met exact elf spelers was het vooral hopen dat niemand een blessure, kramp of existentiële crisis kreeg.

________________________________________

Opstelling: creatief door noodzaak

Niels krijgt opnieuw het vertrouwen onder de lat — hij beweerde dat hij extra had getraind. Niemand vroeg wat precies.

Voor hem staat Timmy op zijn vertrouwde plek, met naast hem Marcus, die na zijn heldendaad als keeper de vorige keer nu een rijtje verder mocht. Rechtsachter staat de onverwoestbare Frank, linksachter onze rondzwervende coach Palm.

Centraal proberen Doriano en Toon de lijnen uit te zetten. Steve mag links “zwerven” (wat doorgaans betekent: niet waar hij hoort te staan), Patje moet rechts voor dreiging zorgen. Voorin staat een nooit eerder gezien duo: Michiel en Jochen — samen goed voor minstens één idee en hopelijk enkele goals.

________________________________________

Eerste helft: een veld vol rare botsen, slechte passen en eigen doelpunten We starten met veel balbezit, maar op dit terrein heeft de bal duidelijk zijn eigen levensdoelen. Sommige spelers zien hun controles veranderen in kleine rampen. Wanneer we er toch eens uit voetballen, kiezen we standaard voor de verkeerde optie — alsof het ons trademark is.

En dan, na tien minuten, gaat Palm weer op wandel. Opglabbeek doet een flankwissel en hun rechtsvoor staat moederziel alleen. Palm was helaas ergens anders – wellicht al denkend aan de volgende aanval.

De aanvaller haalt de achterlijn, Marcus dekt uitstekend de afspeellijn af, de voorzet vliegt richting Niels… maar Timmy staat alweer klaar om de boel op te ruimen.

Tot hij dat niet doet.

In een poging om stijlvol te controleren, de spits te dribbelen en zelf een counter te starten, vergeet Timmy één detail: de bal. Door een bizarre stuit controleert hij hem volledig perfect… in eigen doel.

1–0.

We reageren wel, maar Toon kan geen voet aan de grond krijgen — letterlijk — want zijn schoenen lijken op springveren. Timmy probeert drie keer vanuit de verdediging iemand diep te sturen, maar zijn richtingsgevoel heeft sinds de owngoal blijkbaar een zware klap gekregen. Zijn kompas stond op “Antarctica”.

Gelukkig valt de gelijkmaker uit pure chaos. De bal botst wat rond, komt bij Steve die rustig breed wil leggen, maar dankzij een fenomenale stuit jaagt hij de bal hemelhoog de backlijn in. De verdediging van Opglabbeek staat erbij als mensen die naar een drone kijken. Michiel duikt ertussen, gooit zich heroïsch voor de bal en trapt van dichtbij binnen.

1–1.

Wie denkt dat dit ons wakker schudt, is naïef. We blijven passes verpesten alsof het verplicht is. Toch voelen we dat we beter zijn, maar de afwerking is beneden alle niveaus — zelfs onder dat van Patje zijn scheenbeenrebound.

Wanneer Palm weer van een lange zwerftocht terugkeert, vraagt hij Marcus om even van plek te wisselen. Marcus laat zich één keer verrassen, de flankaanvaller stormt door, we zoeken Palm… maar die stond al vooraan te wachten op een mogelijke counter.

Timmy moet vervolgens een sprint van 30 meter inzetten — een prestatie die volgens sommigen strafbaar zou moeten zijn voor iemand met zijn snelheid — en kan nog net de paslijn blokkeren. De aanvaller trapt dan maar zelf richting tweede paal, Timmy blokt half, de bal verandert van richting en suist richting kruising.

Niels, die al een stap naar de andere kant had gezet, maakt een pantersprong… en komt twee meter te kort.

2–1.

We sukkelen verder tot aan de rust, zonder beterschap.

________________________________________

Rust: noodgedwongen wissel

Steve is op, leeg, leeggelopen én opgebruikt. Steve zakt hierdoor terug naar achter om controle te brengen (dat was het plan toch) en we beginnen de tweede helft met meer intensiteit.

________________________________________

Tweede helft: kansen, geharrewar en een scheenbeen mirakel We drukken Opglabbeek helemaal op hun helft. Ze komen sporadisch eruit, maar wij onderscheppen alles.

Het probleem blijft hetzelfde: de laatste pass is altijd onze slechtste pass.

Toon trapt, Doriano trapt, Timmy trapt, Jochen trapt, Patje trapt, Michiel trapt.

Maar geen enkele bal komt ook maar in de buurt van de goal. Zelfs de hoge vangnetten zijn niet veilig.

Uiteindelijk breekt Jochen door op rechts en schildert een voorzet voor doel. Na geharrewar vliegt de bal richting penaltystip. Patje komt aangevlogen, haalt uit… en raakt de bal met zijn scheenbeen.

Iedereen denkt: “Dat was het.”

Maar Dame Fortuna lacht ons toe — misschien uit medelijden — en de bal stuitert wonderwel in doel.

Patje zelf begrijpt het nog steeds niet.

2–2.

Nu ruiken we bloed. Timmy schuift op naar het middenveld en Opglabbeek kruipt volledig terug, alsof ze een gelijkspel willen verdedigen met hun leven.

Niels staat ondertussen achteraan de hele tijd alleen en begint zich stilaan Robinson Crusoe te voelen.

De match lijkt op een gelijkspel te eindigen, tot Jochen opnieuw op rechts uitbreekt. Dit keer is er ruimte. Hij heeft drie man aan de eerste paal klaarstaan, maar ziet Michiel he-le-maal vrij aan de tweede paal.

Perfecte voorzet.

Controle.

Streep binnen.

2–3.

Drie op drie. Deze kostte wat meer moeite dan gewenst, maar winnen blijft winnen.

🎤 Interviews na Opglabbeek – VRC Peer: 2–3 “Eerlijk, soms iets té eerlijk.”

________________________________________

🎙 Interview met Timmy – Architect van de Owngoal

Vraag: Timmy, we moeten het toch vragen… die owngoal. Wat ging er precies door je hoofd?

Timmy: “Ik wou stijlvol zijn. De bal vond dat blijkbaar niet nodig.”

Vraag: Je speelde daarna wél cruciale ballen weg.

Timmy: “Ik moest toch compenseren hé. Anders mag ik volgende week weer de pionnen zetten.”

________________________________________

🎙 Interview met Niels – Keeper met pantersprongen van anderhalve meter

Vraag: Niels, je zei dat je extra getraind had. Resultaten gezien?

Niels: “Ja, absoluut. Mijn sprongkracht is verbeterd. Jammer dat de bal dat niet wist.”

Vraag: Die goal via de kruising…

Niels: “Ik stond verkeerd. Ik sprong verkeerd. Ik keek verkeerd. Maar hé, mijn handschoenen zaten wél goed.”

________________________________________

🎙 Interview met Marcus – De Allrounder

Vraag: Van keeper naar verdediger, hoe bevalt dat?

Marcus: “Elke wedstrijd een nieuwe positie. Binnenkort stel ik zelf voor om eens spits te staan.”

Vraag: Je liet je één keer pakken langs de flank.

Marcus: “Dat was Palm zijn schuld. Hij stond ergens te wandelen in de buurt van de middenstip.”

________________________________________

🎙 Interview met Palm – Coach, zwervende linksback en occasionele toerist

Vraag: Coach, je stond wel héél vaak vooraan… als linksachter.

Palm: “Ja, ik hou van vrijheid. Ik ben een soort kunstenaarsback.”

Vraag: Je zwerftochten kostten bijna een tegengoal.

Palm: “Dat is tactiek. Chaos creëert kansen… voor beide ploegen blijkbaar.”

________________________________________

🎙 Interview met Toon – Springveer in Mensenvorm

Vraag: Toon, wat was er aan de hand met je balcontrole vandaag?

Toon: “Geen idee. Alsof mijn schoenen in trampoline-modus stonden.”

Vraag: Dat maakte opbouwen wel moeilijk hé?

Toon: “Ja. Gelukkig was ik niet de enige.”

________________________________________

🎙 Interview met Steve – Terug van Drie Jaar Balloos Bestaan

Vraag: Steve, drie jaar geen bal, meteen meedoen. Hoe voelde dat?

Steve: “Ik wist niet meer dat die dingen konden botsen. Of zo hoog konden gaan. Of mij zo belachelijk konden maken.”

Vraag: Je assist bij de 1–1 was… bijzonder.

Steve: “Puur opzet natuurlijk. Wie trapt er nu niet expres een bal 30 meter omhoog?”

________________________________________

🎙 Interview met Jochen – De Vleugelrammer

Vraag: Jochen, je voorzetten waren uiteindelijk beslissend.

Jochen: “Ja, als ik tien keer ga en er twee goed zijn, zit mijn gemiddelde ongeveer waar het moet zitten.”

Vraag: De winnende assist was mooi gezien.

Jochen: “Ik zag drie man aan de eerste paal staan… dus uiteraard gaf ik hem naar de tweede.”

________________________________________

🎙 Interview met Michiel – Matchwinner

Vraag: Michiel, die laatste goal… voelde je het al aankomen?

Michiel: “Ik stond al een halfuur vrij aan de tweede paal. Jochen dacht dat ik lucht was.”

Vraag: Maar hij vond je uiteindelijk toch.

Michiel: “Ja, ik denk dat hij per ongeluk keek.”

________________________________________

🎙 Interview met Patje – Ongewilde Scheenbeenheld

Vraag: Patje, scoorde je nu met opzet of met geluk?

Patje: “Kijk, alle grote spelers gebruiken soms hun scheenbeen.”

Vraag: Maar écht bedoeld?

Patje: “… Volgende vraag.”

________________________________________

🎙 Interview met Doriano – De Metronoom

Vraag: Je was weer overal aanwezig vandaag.

Doriano: “Dat is omdat ik altijd het gevoel heb dat iemand anders iets verkeerd gaat doen.”

Vraag: En is dat gevoel terecht?

Doriano: “Volgende keer kom ik met bewijsmateriaal.”